Er ligt een groot semi-afzinkbaar schip bij de Erasmusbrug in Rotterdam (midden in het centrum dus en dat is niet gewoon). Het schip is van het bedrijf waar ik werk en Rotterdam is mijn geboortestad. Wel bijzonder voor mij dus!
Leuk avondje uit gehad gisteren. Beetje langs de kade lopen cq kijken en uit eten in hotel New York. Een echte uitgaans-tip dus! ….Zij het niet dat het schip de Mighty Servant 1 vandaag of morgen weer (uit)gaat…
Het is twee uur in de nacht en na wat gezoek hebben we dan eindelijk de Wing balie gevonden. Het is er verdacht stil. Niemand te bekennen en als ik over de balie kijk zie ik dat alle computers uit zijn. “Hij is dicht, wat nu?”, zegt R. “Dat kan niet” zeg ik terug “We moeten de tickets ophalen en ze vertelden me dat we er drie uur van tevoren moesten zijn.” Het kan dan wel niet maar toch is de balie dicht. Even raken we in paniek want we willen toch erg graag op vakantie. Wat nu? Mijn ogen scannen de ruimte achter de balie af. He een bordje met daarop dat ze drie uur open zijn. Ik attendeer R. erop en zeg. “Nou dat is lekker zeg. Ik heb het reisbureau nog wel gevraagd aan de telefoon of ik niet iets minder dan drie uur van te voren op Schiphol aanwezig kon zijn en ze zeiden gewoon keihard, nee, want u moet daar de reispapieren ophalen en de reis nog betalen. Lekker stelletje!”.
**
Na een uurtje rondgelopen te hebben op de luchthaven belanden we weer waar we vandaan kwamen. Dit keer zit er een meisje achter de balie druk op de knoppen van een computer te drukken. Ze is jong, van exotische aart en haar haar zit keurig is een staartje. Samen met haar mantelpakje maken haar een keurige nette jong vrouw. “Hallo” zeggen we in koor. “Eindelijk is de balie dan open”. Zo net is ze toch niet als ze leek want ze kijkt nauwelijks op van waar ze mee bezig is. Er kan geen lachje terwijl ze vraagt waarmee ze ons van dienst kan zijn. Ja we komen onze tickets ophalen. “Oh” zegt ze ongeïnteresseerd “Ja het systeem lijkt er vanavond uit te liggen”. En ze blijft druk op de knoppen drukken.
**
Ja….op een gegeven moment gaat het vervelen he. Naar een op knoppen drukkende jonge dame kijken. O.k. er was afwisseling. Een echtpaar werd tussendoor geholpen. De tijd verstrijkt…..dan na een tijdje lijkt er eindelijk de verlossing. “Ja het systeem werkt echt niet” zegt de jonge dame weer.”mag ik uw papieren even zien”. Ik geef haar de uitdraai van de e-mail van het reisbureau. Ze kijkt ernaar. “Oh u vliegt met Transavia. Ja dit duurt wel erg lang maar het is beter als u alvast gaat inchecken en dan daarna weer hier komt om de papieren voor het appartement te halen”. Ik kijk haar een beetje ongelovig aan en blijf staan ipv naar de incheck balie te lopen. Ze geeft geen krimp als ik daar zo blijf staan en is arrogant genoeg om me te vertellen: “U kunt echt inchecken hoor. Naar rechts lopen. Door de gang. Incheckbalie 20.”
**
Dus R en ik lopen naar incheckbalie 20. “R…..”zeg ik. “Dit is wel heel erg vreemd. Ik heb nog niet betaald en we kunnen al inchecken. Dit klopt echt niet hoor!” Als we bij incheckbalie 20 aankomen zien we dat we niet de enige zijn. Er staan rijen met mensen voor de balies waarboven op een televisiescherm Transavia prijkt. “R.” zeg ik. “Ik ga echt niet in die rij staan, met de wetenschap dat we waarschijnlijk helemaal niet kunnen inchecken”. En gelukkig is er weer een balie. De informatie balie van Transavia dit keer. Ik doe er mijn verhaal van het falende wing systeem en het nog niet hebben betaald van onze zijde en vraag er of we nu echt wel kunnen inchecken. Onze namen worden gechecked en dan krijgen we te horen: “Dit hoort helemaal niet. Tickets worden normaal pas vrijgegeven als er is betaald. Maar uw ticket is al vrijgegeven dus van mij mag u inchecken”.
**
Nadat de rij getrotseerd is en we van onze koffers verlost zijn bomen R. en ik nog over het gegeven dat we als we zouden willen we zo zonder te betalen op het vliegtuig gestapt zouden kunnen hebben. Ok, ze hebben ons adres maar wat als we een vals adres hadden opgegeven? Eigenlijk zonde dat we geen criminelen zijn…..En we lopen weer richting de jonge dame van de Wing balie om toch te betalen en de papieren van ons appartement op te halen. En het is geen verrassing meer. Als we er aankomen is ze nog steeds erg druk op de knoppen van haar computer aan het drukken. Het systeem doet het nog steeds niet.
**
Druk. Druk. druk. Andere computer dan maar eens proberen. (Waarom belt ze haar baas niet, gdv gdv…). Druk, druk, druk. “Sorry maar hij doet het nog steeds niet”. De papieren files dan maar? Oei dat zijn veel mapje. Ja waar nu te zoeken he? Papiertje hier. Envelopje daar . Nee niet de papiertjes van Patricia…..Agghhhhhhh….Ze loopt….ze loopt…richting de telefoon. Ze gaat bellen! Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa! Bel, bel, bel. Praat, praat. Ze hangt op. De papieren files weer. Zoek zoek……Ze haalt een envelopje tevoorschijn. He ze houd het in haar hand. Ze stopt hem niet terug! Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa ze stopt hem niet terug! Bingo!!!
**
Ja en dan volgt er de procedure van papieren en paspoorten checken en ….. En voor de rest niets eigenlijk. De nette dame is zo blij dat ze eindelijk de papieren heeft gevonden dat ze de reisbescheiden prompt op de balie legt en ons goede reis wenst. Als ze wat geïnteresseerder zou zijn geweest dan had ze aan mijn ogen kunnen zien dat er iets niet klopte. Ze staan namelijk wagenwijd open en als je goed kijkt dan staan er grote vraagtekens in te lezen. Hmm dus als we nu niet betalen dan….kunnen we misschien wel gratis op reis, spookt het door mijn hoofd. En ik pak de papieren op en draai me om. Maar net als ik de eerste stap wil doen naar de gate begint de wroeging mij parten te spelen. Ach ja dit meisje is nogal onervaren en jong. Dit kun je niet maken Patricia! Misschien wordt ze wel ontslagen door dit akkefietje Patricia….En ik bedenk me voordat ik de tweede stap heb gezet.
**
“Euuh”, zeg ik tegen haar terwijl ik me weer opdraai. “We moeten nog betalen.” En ik leg de papieren terug op de balie. Nu is het haar beurt en worden haar ogen groot. Geen vraagtekens maar verbazing valt erin af te lezen. “U moet nog betalen?” vraagt ze bijna een beetje ongelovig. “Ja we moeten nog betalen want we hebben pas gisteren geboekt”. En ja hoor voor het eerst sinds onze ontmoeting kijkt ze me eindelijk eens echt aan. Ze pakt de papieren snel weer terug. Bang dat we er alsnog vandoor zullen gaan. “Ja dat krijg je ook als het systeem niet werkt”. Ze probeert haar fout voor haarzelf te rechtvaardigen. En ze brabbelt verder en regelt ondertussen de betaling. En als het dan uiteindelijk zover is. Ik gepind heb en de papieren voor de derde keer op de balie liggen dan gebeurt er wat totaal onverwachts. Ze wenst ons weer een prettige vakantie. En daar is het dan. Weer dat oogcontact maar nog meer….. Ook een eerste lach! Een welgemeende lach! En voor het eerst deze avond lijkt haar arrogantie met deze lach even te zijn verdwenen.
**
Ja mensen en daar heb je graag de reissom van je vakantie voor over 
Uitzicht (Parga)
Lekker uitrusten (Parga)
Vast honk (Parga)
Tweemaal blauw (Ioannina)
Zijn het Kometen?…Neeeee het is Meteora (Meteora)
Trapje op…trapje af (Meteora)
Ontdek de vrouwelijke vormen in de brug van Arta (Arta)
Oude stenen (Kassopi)
PPB ; Parga Play Boy (Parga)
Tienmaal blauw (Paxos)
Dodenrijk (Glyki)
Jaaaaaaaaaaaaaaaaa…..de vakantie is begonnen. Neeeeeeeeeeeeeeeeee de vakantie is aangebroken 
**
R. en ik hebben op een wijs moment besloten dat we van de eerste twee weken vakantie, van de vier die we hebben, een klusvakantie gaan maken. Is dat wel wijs dan zo in de vankantie?, zullen jullie nu denken. Ja…. dat is erg wijs. We hebben namelijk 1.5 jaar geleden een klushuis gekocht en het is nog lang niet af(de story van het huis is hier te vinden:
http://ikzij.web-log.nl/ikzij/2009/03/index.html )
Als de twee personen, die in dat klushuis wonen, dan allebei ook nog fulltime werken en er eentje van de twee ook nog een hobby op nahoudt (ik noem geen namen), die een hele zaterdag in beslag neemt, dan komt van het klussen niet zo veel terecht en is het einde al helemaal niet in zicht. In het weekend proberen we wel wat te doen maar dat gaat nogal traag. Dus om niet het vooruitzicht te hoeven hebben dat we de komende winter weer elk weekend van de week met een verfkwast, hamer of boor rondlopen moet er dus wel geklust worden…..in een iets langere periode dan een of twee dagen in de week. In de vakantie dus….. twee weken lang.
**
Maar ik moet ook zeggen dat het niet zo wijs is. Klussen is niet echt onze hobby namelijk. Vooral samen klussen is niet echt favoriet. Het leidt namelijk nog wel eens tot ruzies tussen R en mij. Ik moet zeggen dat huis van ons heeft ook bijna een paar keer tot een relatiebreuk geleid. Niet een echte natuurlijk maar wel het gevoel, dat je het misschien wel veel beter zou kunnen hebben zonder elkaar. En dat is best wel erg. En alleen maar door dat stomme klussen.
**
De ruzies gaan ongeveer zo: Ik beticht R. ervan dat hij niet veel doet, dat hij niet goed kan nadenken en lui is (kortom dat hij een lapzwans is). Hij beticht mij ervan dat ik een zeikerd ben, dat ik alleen maar met het huis bezig ben en dat ik hem zijn gang niet laat gaan (kortom dat ik een zeikerige controlefreak ben). In beide betichtingen zit een kern van waarheid. Hoewel de laatste tijd de betichtingen wel wat worden afgezwakt omdat we er samen wel wat van leren. Dus twee weken klussen en ruzie maken in een vakantie
waar we eigenlijk tot rust zouden moeten komen is ook niet zo heel erg wijs…..
**
Echt we waren nog niet begonnen en het begon al. Ik wilde een schema maken om vast te leggen wat we gingen doen en hoe laat we gingen opstaan in die weken. Dus de controlefreak in mij was weer lekker aan het overheersen. En het erge was dat ik geen response kreeg van R. Normaliter betekent het dat hij het er dan niet mee eens is wat ik zeg en hij toch lekker zijn eigen gang gaat. Dus lekker lang uitslapen en om de haverklap wat anders doen dan klussen (de lapzwans zag ik weer in hem). Jaaaaa en toen schoot ik een paar keer uit mijn slof. Gevolg was dat we twee dagen niet met elkaar gepraat hebben in de week voor het klussen! En echt de vrijdag voor het klussen zat ik gewoon depressief te mokken op mijn werk. Dat rot klussen! En dat allemaal om een negatieve perceptie…………..
**
Want de wonderen zijn de wereld nog niet uit! We hebben uiteindelijk toch afgesproken dat we afgelopen maandag zouden gaan beginnen (weekend zat al vol met leuke dingen). Dat we uiterlijk 9:00 h ons bed uit komen. Dat we 18:00 h gaan ophouden en netjes gaan eten koken enzo zodat we de volgend morgen weer wat puf hebben om weer te gaan beginnen. Dat we ons gaan concentreren op een ding (het trapgat en de gangetjes) en dat we ons niet laten afleiden door andere leukere klusjes. De afspraken waren niet op papier vastgelegd, zo als ik graag zou willen, maar verbaal. En het werkt! We zijn aan het klussen. Zonder al te veel ruzie! Het gaat wel niet snel maar we doen wat en het gebeurt nog netjes ook! We zijn alleen bezig met het trappengat en de gangetjes. Te gek! Onze eerste week klussen was een succes!
**
Dus was het nu wijs of niet wijs om te besluiten te gaan klussen in de vakantie? Ach ja. De eerste week zit er al op en het was voor ons doen een redelijk succes. Stel dat de tweede week helemaal fout gaat…….dan is het nog steeds om het even. Dus succes of niet. Een disaster zal het niet meer worden. Voor mij is het al helemaal goed en het was voor mij een wijs besluit om te gaan klussen. Enne…wacht maar als we de laatste twee weken lui en voldaan in een hangmat liggen in een warm land Dan zal het klussen wel helemaal gaan lijken op een wijs besluit!
Ahhh de was is gewassen. Dat kost dan 27 euro voor een t-shirt, een lange broek, wat sokken en wat onderbroeken. Ik heb het zelf nog proberen te doen in de wasbak van het hotel maar helaas waren de bruine zweet strepen in mijn witte oude H&M shirt nog steeds zichtbaar. Dus dan toch maar de laundry service van het hotel. Die kunnen het vast beter. En ja hoor! Er staat een keurig mandje met de gewassen en gestreken kleren. En dat shirt is nog nooit zo schoon geweest. Maar he! Ik mis wat. Mijn prachtige lange legergroene katoenen broek, een paar jaar geleden nog in de uitverkoop gekocht!
***
Maar ja die broek is toch wel heel essentieel. Zonder die broek heb ik niet genoeg kleren. Vooral donkere kleren die niet zo heel snel vies (lijken te) worden. En om nu weer de shopping mall in te gaan op zoek naar een koopje. Daar had ik geen trek in. Dus naar de receptie. Waar is mijn broek? Ja dat weet ik ook niet, was het antwoord. De dame van de laundry had ook geen idee. Ja tot morgen wachten, want dan komen de wassers weer en die weten het vast.
***
Dus ik had al visioenen van een arme Indier die hier werkt en mijn broek heeft gejat omdat hij zelf geen kleren kan kopen. Ik zag hem al lopen in de groene broek. Maar mijn collega was gelukkig ietsjes reëler. Nu moet je weten: hij is een man van de praktijk en al 20 keer de wereld rond is gevlogen in zijn leven dus die weet wel wat. Hij zei: Patricia, dit heb ik in mijn leven nog nooit meegemaakt in zo’n hotel. En bovendien. Dit is een Arabisch land dus stelen zullen ze niet zo snel doen hier. Dan wordt er een hand van hen afgehakt ofzo dus dat doen ze hier echt niet.
***
Oh….Dus mijn visioenen werden anders. Dit keer was het van een Chinese dame, zwoegend in de wasserette voor een hongerloontje…met een afgehakte hand…..En ik voelde me al schuldig dat ik liep te zeuren maar ja…die broek moest terug. Dus ik weer naar de receptie de volgende middag alweer. “Is misschien mijn broek al terug?”. “Nee, de broek was nog steeds niet terecht” en weer waren de juiste mensen niet aanwezig dus ze konden me nu weer niet verder helpen.
***
Tot daarnet. Ding dong. De bel van mijn hotelkamer. Een nette jonge man staat voor mijn deur. “Hello mam, about the laundry” . Ah de reddened engel zonder broek in zijn hand. “Yes?”. Hij komt de kamer binnen en vraagt aan mij “did you check the cabinet?” Cabinet? Cabinet? Nee….al mijn kleren liggen nog “netjes” in de koffer dus wat moet ik in de cabinet? En hij opent de deuren van de cabinet. En als een wonder verschijnt daar hangend aan een roede en in het licht: De gewassen en gestreken legergroene broek! Alah zij geprezen!
***
Lieve mensen…..even tussen ons. Weet je wat ik geloof….Ik hoor hier geloof ik niet
Op dit moment ben ik in Abu Dhabi voor mijn werk. Er moet nu een een of andere pas aangevraagd worden voor een doorreis naar Ruwais, wat vier dagen gaat duren. Op dit moment zitten mijn collega en ik dus in een lux hotel in afwachting van die pas. Ik zit me een beetje te vervelen maar ik zit me ook vooral te verwonderen….
****
Abu Dhabi. Het is er eentje van de Verenigde Arabische Emiraten, bekend om zijn rijkdom en olie. Of beter zou je de rijkdom en olie kunnen omdraaien. Abu Dhabi. In de zomer liggen de temperaturen rond de 30-50 graden en samen met een hoge luchtvochtigheid is het hier dus bijna niet te harden. Abu Dhabi. Ingeklemd door de Arabische Golf en de woestijn.
****
Toen het vliegtuig hier landde toen begon ik met schrikken. Overal dus zand. Je landde dus gewoon eigenlijk in een grote zandbak. Je zag ook wel wegen met daaromheen wat bomen maar die bomen waren erg locaal en aangeplant. Het schijnt zelfs dat ze hier gewoon een apart irrigatie systeem hebben aangelegd om hier planten te kunnen laten groeien.
****
Vandaag ging de schrik weer verder. Wat ging ik doen vandaag? Nou ik begon maar op het strand van het hotel. Altijd goed het water. Dus ik na het ontbijt mijn bikini aan en liggen maar. Op een strandstoeltje in de schaduw want in de zon was het echt niet uit te houden. Na het plaatselijke toeristen blaadje gelezen te hebben maar even afkoelen in het water. Ja dus niet he! Als je het water inloopt lijkt het wel of je in een warm bad terecht komt en als je gaat zwemmen krijg je bijna een hartverzakking van de zon!
****
Maar goed. Na het toeristenblaadje te hebben gelezen toch maar besloten om eens even een shopping mall te gaan bezoeken (en ik moest toch nog zakjes oploskoffie hebben). Dat is ook bijna het enige wat ze hebben in dit land. Luxe shopping malls. In het toeristen blaadje werd de ideale dag uitgestippeld en die zag er als volgt uit: Stap de limousine in, laat je brengen naar de mall, trek je credit card en kopen maar. Het mooie van dit verhaal aldus het blaadje, is dat je op deze manier lekker binnen blijft en dus niet de warmte in hoeft. Ideaal dus in de zomertijd! Heel de dag de airco op je bol.
****
Maar ja ik ging toch maar lopen (denk minder dan 10 minuten) en liet de limo maar thuis staan . En het was raar! Overal hoge en nieuwe gebouwen, straten in aanleg, bijna geen beplanting en echt bloedverzengend heet. En steeds dacht ik als ik in de rondte keek: Dit hoort hier niet. Deze gebouwen horen hier niet. Het zand en de hitte hebben hier de macht. Daar zijn die gebouwen niet tegen bestand.
****
De luxe is begonnen een jaar of 50 geleden. Daarvoor was er bijna niets. Nu vraag ik me toch wel af. Is het wel verstandig om in dit land overal luxe te bouwen? Dit land heeft weinig te bieden dus wat gebeurt er als dadelijk de olie op is? Ze zetten hun paarden onder andere op toeristen, maar willen die hier wel zijn? Is luxe alleen wel genoeg om toeristen te trekken. Moet je daar geen verschrikkelijk mooie natuur voor hebben ook? En een zee vol met koraal bijvoorbeeld. En steden vol met eeuwen oude gebouwen? Dat is hier gewoon niet, of weinig.
****
Het gekke is wel. Sinds ik hier ben en ook vooral omdat hier zo weinig is, voel ik me wel enorm relaxed. Aardige mensen die Arabieren. Lekker eten. Beetje op mijn laptopje rammen. Beetje internet surfen. Kopje koffie erbij uit de waterkoker uit de hotelkamer. Ja ik ben gewoon helemaal relaxed. Waar ik thuis het geduld niet voor heb, komt hier gewoon. De rust. En dat al na een dag! Dus misschien is er dan toch wel toekomst voor Abu Dhabi? Als een mega groot relax oord voor gestresste Nederlandse werknemers. Wie weet. De toekomst zal het leren
Even iets van mij afschrijven….
***
Ik zit half gehurkt en sta half staand voor de kooi. Steek mijn arm in het hok en ben haar lekker aan het aaien. Wel een beetje ongemakkelijk zo en ik kijk in het rond of er geen stoel voor handen is. Dan komt M. binnen en zegt dat ik haar wel even op kan pakken en hij zal een stoel voor me regelen. Ik pak haar heel voorzichtig op. Er komt en afgrijselijk gemiauw uit haar keel. Ze heeft pijn en ik kijk M. hulpeloos aan en vraag of dit wel goed is. Hij zegt niets en kijkt me geruststellend aan en gaat me voor naar de spreek kamer met het infuus op rolletjes aan zijn hand. “zo leg haar maar even op de tafel” en terwijl ik dat doe komt hij al met een stoel aanzetten. “Neem maar even rustig afscheid”.
***
Ik leg mijn arm achter haar ruggetje en begin met mijn andere arm waar natuurlijk een hand aan zit haar rustig te aaien. Ik observeer haar goed want ik wil echt heel graag weten of het wel goed is dat ze dadelijk een spuitje krijgt. En poeh wat heb ik getwijfeld de afgelopen dagen. Alhoewel in het begin was ik ervan overtuigd dat ze wel beter zou worden. Dit gekke poesje is wel eens twee keer eerder bijna dood geweest en toen leek het wel een wonder want ze werd beide keren gewoon weer beter. Maar gisteren werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. De dierenarts deelde me mede dat ze ondanks het infuus niet verbeterde. Zelfs slechter werd. Ook leek het dat haar hersenen aangetast werden want ze werd spastisch en haar ogen gingen van groot naar klein. Zelfs toen kwam ik in opstand in mezelf. Deze poes afschrijven? Nooit!
***
Dus ik moest even goed kijken en mezelf ervan overtuigen of ze wel gelijk hadden. Ze heeft haar waterige oogjes wijd open. Ze ligt in een pose en blijft ook zo liggen. Ze doet verder niets. Het snot in haar neusje is sinds gisteren verdwenen. Je hoort haar ademen. Af en toe maakt ze een spastische beweging met haar pootjes. En ja ze hadden gelijk ook haar ogen gaan van groot naar klein af en toe. Ze heeft nog een hele mooie vacht. Wit met zwart, glanzend en dik. Mijn lieve meisje. De tranen rollen uit mijn ogen op de tafel en haar voorpootje. Gekke poes. Wanneer ga je nu weer net doen zoals vroeger. Reageren zoals vroeger als ik je aaide? Maar vandaag niet. Het zit er niet in. Deze dame is echt doodziek.
***
Dus deze dame moet ik dadelijk missen? Dadelijk? De afgelopen dagen heb ik haar al gemist. Er zitten nog twee katten bij mij/ons thuis maar zij is toch wel de meest afhankelijke en lieve en ook irritante kat. Ze kwam te pas en te onpas in je nek zitten. Soms durfde ik niet eens op de bank te gaan zitten omdat ik dan de eerst komende tijd vast zat met haar Bij overmaat van ramp kon ze haar nageltjes ook niet ingetrokken houden dus tijdens het prakken gebeurde het regelmatig dat er een haal of wat achterbleef. Maar als ze dan lekker lag en je hoorde haar dan lekker spinnen. Heerlijk is dat! En op bed kwam ze ook altijd lekker op je liggen boven de dekens. Ze was zo licht als een veertje dus je merkte het niet eens. Maar ze was er. Lekker vertrouwd tijdens het slapen gaan. En de vensterbank bij de keuken. Als ik thuiskwam lag ze lekker daar in het zonnetje te bakken. Ook de voortuin was favoriet. Als ik weer eens onkruid aan het verwijderen was dan liep ze er graag rond. En ik was best wel panisch omdat ze wel eens weggelopen is. En als ze dan te ver liep en bij de buren in de tuin verdwenen was dan riep ik haar en kwam ze weer terug. Op haar dode gemakje. Staart omhoog, koppie omhoog en dribbelen maar. En dan stond ze voor me van hier ben ik weer en dan kon ik haar oppakken en weer mee naar binnen nemen. Dan werd ik echt gelukkig. En springen! Juist omdat ze zo licht was. Even naar achteren met haar kontje en springen maar. Het leek wel of ze vloog! Maar ja, ze had ook chronische niesziekte. Erg gezond en levendig is ze nooit geweest. En niesen. De muren en bank zitten helemaal onder….En kotsen….heel vaak….Echt zielig.
***
En daar ligt ze nu dan. Nog zieliger en dit keer echt heel ziek. Doodziek eigenlijk. M. komt weer binnen en vraagt of ik er dadelijk klaar voor ben en ik zeg ja. We praten nog wat over haar nier falen. Dat ik nu ook heb gezien dat ze nergens meer op reageert. Dat haar lichaam waarschijnlijk vergiftigd is en ook haar hersenen zijn aangetast. Dat M. er van overtuigd is dat het niet meer goed gaat komen en dat het beter voor haar is dat ze in gaat slapen. En dan ben ik om. Aan deze ellende moet een eind gemaakt worden. Ik blijf haar aaien en ik hoop op een wonder maar ze reageert niet. Het enige wat ze doet is schrikken van harde geluiden en abrupte bewegingen. M. legt het infuus goed en spuit er de vloeistof in. Het is zo gebeurd zegt hij. En terwijl hij het zegt voel ik haar wegzakken. Haar ogen blijven open maar de beweging is er uit. En dan is het weg, het leven uit haar.
***
Dag lieve Gueniver.
Mijn ouders hebben pasgeleden lekkage gehad aan de waterleiding achter het schot op zolder. Nu kwamen er achter dat schot enorm veel plastic zakken met oude schoolschriften tevoorschijn. Van mij, mijn twee zussen en broertje. Vrijdag, toen ze op bezoek kwamen, namen ze alvast drie zakken met schriften mee om uit te zoeken. Er zaten in die tassen niet alleen oude schoolschriften maar ook agenda’s en ik ben zelfs een oud dagboekje tegengekomen uit 1985.
**
Ik moest heel erg lachen toen ik het dagboekje las. In 1985 was ik 13 jaar en was net van de eerste Mavo naar de tweede Havo gegaan. Het ging het eerste kwartaal op de nieuwe school niet zo heel best en zo beleefde ik het leven in die tijd:
**
Twee beschreven dagen uit het dagboekje (met spelfouten en al):
**
Woensdag 6-Nov-1985
Het 1e uur hadden we tekennen, we hadden als opdracht een teen. en daar had ik een 9 voor (wauw). 2e uur wisk en daar kregen we een rep. trug ik had een 5+. Het 3e uur hadden we een rep Ned. Hij was niet erg moeilijk maar toch heb ik er niet veel goeds voor gehaald. toen we pauze hadden zag ik die hele leuke jongen weer (ik weet niet wat ik er aan vind maar ja) het is denk ik een marokaan en zo heel anders dan de anderen. het 6e uur hebben we een S.O. Duits gehad ik zou niet weten hoe ik hem gemaakt heb ik hoop zodat ik er een voldoende voor heb. het laatste uur uur hadden we groeneveld en ik mag die vend niet (neh!) zo’n half zachte en daar moeten we nog tot 3.30 op school blijven zitten (erg!). maar 1 voor deel we hadden maar een half uurtje studie les. Sávonds hebben we roode kool met appeltjes gegeten (agh!). dat is echt vies maarja mijn zus heeft gekookt en daar zal ik het maar niet tegen zeggen want dan wordt ze gelijk boos. Sávonds heeft ze me nog met wisk. geholpen dus ze valt best mee. Oja gisteren is mijn konijn doodgegaan (snif) maar dat is tog wel beter voor hem want hij kon haast niet meer op zijn pootjes staan hij kiepte telkens om.
**
Donderdag 7-Nov- 1985
Vandaag hebben we een rep Duits gehad en hij was erg moeilijk. S’middags had een meisje getrakteerd en ik kon haar dus niet zo best maar ik liep mee dus kreeg ik niets (wel begrijpelijk maar tog voel je je belazerd). Ik haat m’n eigen soms. Waarom ben ik nou zo moeilijk in kontacten leggen en waarom ben ik nou niet net zo knap en aardig als anderen meisjes en waarom kan ik geen jongens krijgen. Nou ja laat maar gaan. Na studieles ging ik naar huis we hebben andijvie gegeten met verse worst mjam (mijn lievenlingskostje). Na het eten heb ik lekker de hond uitgelaten en toen ben ik weer hier in gaan schrijven (het zou mijn benieuwen hoe lang ik het volhou.)
***
Het dagboekje is niet erg lang. Ik ben op 1 November begonnen en op 29 November 1985 heb ik er voor het laatst in geschreven. Maar uit die paar verhalen valt wel te halen dat een deel van dat kleine meisje van toen nog sterk in me zit.
- De onzekerheid. Ben nog steeds best onzeker.
- De spelfouten. Vooral die blinde vlek voor het verschil tussen g en ch, ei en ij (enzo) die heb ik nog steeds.
- Het berusten in het lot. Ik laat het allemaal maar over me heen komen en leef gewoon verder.
- Het niet sociale. Nog steeds ben ik een enorme einzelganger.
***
Het zijn wel niet de meest positieve eigenschappen die ik daar boven opnoem maar het is wel grappig om te merken dat na die 24 jaar de Patricia van toen nog heel sterk aanwezig is.
Ik kan het niet laten. Maar hier Moppie (nieuwe naam Dolly) die lekker bij haar nieuwe baasje ligt
O.k. als ik ze een beetje vroeg eten geef dan zullen ze er in de auto geen last van krijgen. Ik scheur een zakje kattenvoer open, stop het in een schaaltje, haal kattenmelk uit de koelkast, draai het dopje open en schenk het erbij. Dit ritueel heb ik de afgelopen weken heel vaak herhaald. ‘smorgens vroeg in alle haast, als ik thuis kom in mindere haast en ‘savonds voordat ik ga slapen juist best relaxed. Voor de laatste keer loop ik met een schaaltje met kattenvoer naar de zolder. Ik ontgrendel de deur voorzichtig door de klink naar beneden te halen. Geen kattenpootjes onder de deur? Nee het is veilig en ik draai de deur langzaam open. En ja hoor, Crisis is me gevolgd en rent naar binnen. De zwart met witte en zwarte kitten Moppie en Beer staan al voor de deur. Ze willen er meteen uit en dat mag wel even.
****
Ik loop naar binnen met een mauwende Crisis om mijn been. Ik zet het schaaltje in de open badkamer om het laminaat wat er ligt nog een beetje te sparen. Crisis valt meteen aan en nu komen ook de kittens huppelend naar het eten toe. Gedrieen zitten ze lekker te smikkelen. Ik kijk erna en ga op het vloerrandje van de badkamer zitten. Ik geef eerst moeders een aai over haar lichaam. Ze laat zich niet storen en eet lekker verder. Dan geef ik Moppie een aai. Haar kontje gaat een beetje omhoog. Dat vindt ze lekker. Dan geef ik Beer een aai. Haar kontje gaat nog verder omhoog dan bij Moppie en dan komt ook de staart. Rechtovereind, ze heeft een super lange staart. Ik blijf nog maar even kijken en ik besef me nu pas goed dat dit de laatste keer van dit ritueel zal zijn.
****
Ja bedenk ik me. Ze kwamen eigenlijk zonder dat ik het echt besefte dat ze echt zouden komen. Ja O.k. Crisis had een dikke buik maar er echt stil bij staan deed ik niet. En toen waren ze daar ineens. Vijf kleine lieve katjes. Er volgde ook een tijd van best wel wat stress: zijn ze wel gezond?, vinden ze het hier wel leuk?, eten ze wel genoeg? hebben ze genoeg speeltjes? geef ik ze wel genoeg aandacht? oje moeders is aan de poep…vind ik wel baasjes voor ze? enzovoort enzovoort. Maar ja het was ook een tijd van geluk. Ik hoefde maar bij die kleintjes binnen te stappen of er kwam een smile op mijn gezicht en een gelukkig gevoel maakte zich van mij meester. Het is ook prachtig om die beestjes zich te zien ontwikkelen, om ze te gaan herkennen als ze iets groter zijn en om karaktereigenschappen te onderscheiden.
****
Terwijl ik dit denk biggelen er een paar tranen over mijn wang. Bah dit is echt de laatste keer dat ik ze te eten geef. Ik zie door mijn tranen heen dat Moppie alweer vrolijk door de kamer aan het wandelen is. Beer zie ik niet. Maar achter mij kriebelt er wat. Ah het is Beer die tegen me aan aan het lopen is. Ik draai me voorzichtig om en pak haar op schoot. “Dag lieve Beer zeg ik tegen haar. Het spijt me dat je wegmoet.” En de tranen zetten het nu op een beloop. En terwijl ik lekker aan het janken ben merk ik pas dat ze rustig bij me blijft zitten. Normaal hebben ze niet veel rust in hun kleine kontje en gaan snel weer hun eigen gang. Nu wel lijkt het. Ze zit daar op mijn schoot en kijkt met haar nieuwsgierige koppie omhoog naar mijn gezicht. Naar mijn ogen…. Ach ja, bedenk ik me. Iemand zien huilen met druppeltjes water over het gezicht dat is natuurlijk nieuw. Daar moet goed naar gekeken worden. En ja hoor daar is het weer. Dat gelukkige gevoel en die glimlach op mijn gezicht
****
